موج البحار ، فمخضته مخض السقاء ، و عصفت به عصفها بالفضاء ، تردّ أوّله الى آخره و ساجيه إلى مائره ، حتّى عبّ عبابه ، و رمى بالزّبد ركامه ، فرفعه فى هواء منفتق ، و جوّ منفهق ، فسوّى منه سبع سماوات جعل سفلاهنّ موجا مكفوفا ، و علياهنّ سقفا محفوظا ، و سمكا مرفوعا ، به غير عمد يدعمها ، و لا دسار ينظمها . ثم زيّنها بزينة الكواكب ، و ضياء الثواقب ، و أجرى فيها سراجا مستطيرا ، و قمرا منيرا ، فى فلك دائر ، و سقف سائر ، و رقيم مائر . . . . مخلوقات را به دور از هر گونه انديشه قبلى و تجربه پيشين ، و جداى از هر گونه تأثيرپذيرى و انفعال و اضطراب درونى پديد آورد ، و موجودات را در ظرف زمانىشان ايجاد و مستقر كرد . تفاوت‌هاشان را پيوندى بهنجار و سرشتشان را تركيبى خوشگوار بخشيد ، و در حالى كه قبل از پيدايش ، چگونگىشان را مىدانست و به ابتدا و انتها و حدود و ماهيت و ژرفاى آنها احاطه داشت ، سرشت و فطرت هر يك را ملازم و همراه آن قرار داد . سپس فضا را گسترانيد و پيرامون و بالاى آن را وسعت بخشيد . آب موج آفرين و سركش و انباشته و ناآرام را بر پهنه آن روان كرد ، و آن را در حوزه اقتدار باد دمنده كوبنده پرصلابت قرار داد و فرمانش داد تا از فرو ريختن و گسستن بازش داشته و محكم و فشرده در محدوده خويش نگهدارش باشد . در حالى كه هواى زيرينش گسترده و باز ، و آب روئينش جهنده و در پرواز بود . آنگاه باد ديگرى ، عقيم و نابارور آفريد تا هماره ملازم و همراه آب باشد . فرمانش داد تا بر آن بتازد و آب انباشته و انبوه را به جنبش آورد و آن درياى متراكم را به موج‌آفرينى وادارد . آن باد نيز ، آن درياى انباشته را همچون مشك آب ، به جنبش آورد ، و چنان بر آن وزيد كه اول و آخر و